Posts

Is geluk te koop?

Tegenwoordig is wit de kleur van geld. Het produceren en distribueren van heroïne en cocaïne levert kapitalen op voor de grote bazen. Behalve in luxe villa’s steken ze dat geld in de wapenhandel en hiermee in het ondersteunen van extreme, militante groeperingen. 
Hetzelfde geldt voor dat andere witte product: ivoor. U denkt toch niet dat de olifant zijn slagtanden heeft geruild voor een bak sappige groene bladeren? Olifanten worden met honderden tegelijk afgeslacht voor hun slagtanden. Dit levert de stropers duizenden dollars op. En die dollars worden gebruikt om nog meer wapens te kopen.
De mens is inventief. In oorlogsgebieden of landen waar het uitkomen voor je mening je voorgoed (mond)dood maakt, verkopen ‘mensen’ voor veel geld tickets naar het paradijs. De lokale bevolking verkoopt huis en haard, en met alleen de kleding die ze aan hebben stappen ze in een bootje. De kans dat ze de tijdens de overtocht verdrinken of verdrukt worden, is groot. Toch wagen ze de stap, met vrouw en ki…

Herhaalt de geschiedenis zich?

“Mama, vertel nog eens over jouw vlucht!” Freya kijkt haar dochter glimlachend aan. Ze heeft het verhaal al tientallen keren verteld en wil de gebeurtenissen het liefst uit haar geheugen wissen. ”Oké”, zegt ze, “kom maar zitten en luister”.
September 2001, na de aanslagen in New York. Meneer W., lid van de Tweede Kamer, begon op niet mis te verstane wijze de Islam de schuld te geven van de aanslagen. Niet alleen de terroristen, maar alle moslims.
In 2008 werd Nederland getroffen door de economische crisis. En weer was daar meneer W., die de oorzaak van de crisis zocht bij de aanwezigheid van allochtone mensen in Nederland. Als deze buitenlanders naar hun eigen land zouden oprotten, hadden ‘wij Nederlanders’ het weer goed.
In 2015 ging het mis. Er kwamen veel vluchtelingen naar Europa, op zoek naar een veilig bestaan. Voor meneer W. de uitgelezen kans zijn greep naar de macht te doen. Het zaad van zijn haatzaaierij, generalisatie en domme, racistische uitspraken vond een gretige voedingsb…

Wat pubers (w)eten

“Nienke, Pieter, opschieten! Het ontbijt staat klaar, jullie moeten zo naar school.” Er volgt een korte stilte en dan komt er een wervelstorm de trap af. De twee pubers smijten hun rugzakken de gang in en stormen de keuken in.
“Mam!! Waarom geef je ons een ei bij het ontbijt? Weet je niet hoe slecht dat is? Wil je dat we over vijf jaar een te hoog cholesterolgehalte hebben?” Nienke doet er nog een schepje bovenop. “Ja mam, en dan ook nog melk. Geef ons gewoon thee zeg. In melk zitten allerlei dingen waar je dik van wordt, en je krijgt er diabetes van en zelfs autisme”. “Ja”, voegt Pieter toe, “en dan ook nog die boterhammen! Nu twee, drie mee naar school, dat is een hele berg koolhydraten en suikers, en daar worden we nog dikker van”.
De twee gaan nog even door met het afkraken van alle als gezond te boek staande levensmiddelen. Mam hoort het allemaal aan en vraagt hoe ze aan die wijsheid komen. “Nou”, begint Nienke, “tijdens voedingsleer op school heeft de leraar ons verteld dat er vee…

In het land der blinden

Afbeelding
“Hallo, Anja wakker worden, hallo”.  Het klinkt vaag, ver, vreemd. Iemand raakt haar schouder aan en ze opent verwart haar ogen. Er staat een wildvreemde man naast haar bed, vriendelijk glimlachend dat wel, en ze flapt eruit “wat doe jij hier?” De man schiet nu hard in de lach en zegt “ik werk hier”. Langzaam dringt alles weer tot haar door. Ze zag wormpjes en zwarte stipjes, ging daar toch maar mee naar de huisarts, zat een dag later in het ziekenhuis en op dag twee was ze geopereerd omdat het netvlies in haar linker oog los zat. En nu werd ze wakker geschud uit de heerlijke vergetelheid van de narcose.
Een week verder merkt ze dat, ook al ziet ze nog weinig in de letterlijke betekenis van het woord, ze toch ontzettend veel kan ‘zien’. De lieve goede vriend die haar steeds op en neer brengt naar het oogziekenhuis (een rit van 140km), de ontzettend mooie bos bloemen een dag na de operatie van haar sportschool-collega’s, de vele lieve persoonlijke kaarten (soms inclusief chocola), de ve…

Burned but not broken

Het kwam zomaar van de ene op de andere dag. En toen het even plotseling weer weg was werd het haar op een pijnlijke en harde manier duidelijk: er was meer schade aangericht dan ze aanvankelijk dacht en voor mogelijk had gehouden. Deze orkaan vol leugens had een ravage achtergelaten, een ruïne van wat ooit was.
In eerste instantie vond ze het lege en verlatene wel best. De boel was om haar heen ingestort en daar kon ze wel mee leven dacht ze. Ze had voor hetere vuren gestaan toch? Ze merkte wel dat het steeds verder afbrokkelde, als een niet te stuiten erosie.  En ze had geen rekening gehouden met het vechtertje in haar, dat kleine stemmetje dat het altijd beter lijkt te weten. Dat maar bleef fluisteren “dit gaat niet vanzelf over, je zult hard aan het werk moeten, anders wordt het nooit meer bewoonbaar”.
Het duurde een paar maanden voor ze over een opknapbeurt begon na te denken. Ze ging steeds meer inzien dat ze de boel overhoop moest halen. Het afbreken had iemand anders gedaan, zij w…

Er was eens...

… een meisje van zes jaar oud. Ze zat keurig aan haar tafeltje in het klaslokaal. Het was donker, de gordijnen voor de ramen waren dicht en de lichten waren uit. Het lokaal werd alleen verlicht door de lampjes in de kerstboom en de kaarsjes op de bureautjes.
Op het tafeltje van het meisje stond een kaarsje in de vorm van een sneeuwpopje. Het twinkelende licht van het vlammetje weerspiegelde in haar grote bruine ogen, die gefixeerd waren op de leraar die aan het voorlezen was. Bijna ademloos luisterde ze, helemaal opgaand in de barre omstandigheden in de stal in Bethlehem en vooral de komst van de wijzen uit het oosten. Dat kindeke Jezus vond ze niet zo interessant, maar die wijzen uit het oosten die wierook en mirre meebrachten… In het kleine koppie stapelden de vragen zich op: wat is mirre en wierook, en hoe wisten die wijzen nou waar het kindeke Jezus lag? Voor het zesjarige meisje was dit een van de mooiste ‘sprookjes’ die ze kende.
Maar kleine meisjes worden groot. De volwassen ui…
“Sometimes people are like ships passing in the night”. Dit werd mij ooit gezegd door een oude Schot. Wijze woorden, met een diepe kern van waarheid. Dagelijks komen we mensen tegen, tijdens ons werk, boodschappen doen, sporten, uitgaan. Sommigen vallen ons niet op. We lopen iemand voorbij op straat zonder echt te kijken. Een halve dag later weten we nog wel of het een man of vrouw was, maar op de vraag wat hij of zij voor kleur ogen had kunnen we geen antwoord geven. Ontmoetingen met wildvreemden in een café of op vakantie… Je praat met elkaar, oppervlakkig. Gezellig, voor zolang het duurt. Zo af en toe zit daar iemand bij met wie we een goed gesprek hebben, zoals ik destijds met die oude schotse man (hoewel ik door zijn Schotse accent de helft waarschijnlijk niet goed verstaan heb!). Daarna gaat ieder zijn eigen weg en kom je elkaar nooit meer tegen. Dat geeft ook niet, dat zijn die “ships passing in the night”. Een mooie herinnering die een kruimelspoortje achterlaat. Er zijn ook toev…